BLOG | NORBERT KOOPEN

WAT HET LICHAAM AL WIST

– Klik op de afbeelding voor de trailer (2.13) –

18 januari 2026 – Leestijd 2 minuten

“Ook een Jeff Buckley connaisseur”, vraagt hij terwijl we bijna moederziel alleen bij de première van ‘It’s Never Over, Jeff Buckley’ de zaal in staren.

“Misschien is blijven al een vorm van begrijpen.”

Ik zeg dat ik Buckley ken, maar dat ik vooral door de lovende recensie in ‘De DocUpdate’ werd getriggerd.

“En jij?”

“Ik zag hem in ’95 of ’96 in Nighttown”, zegt hij.

Bofkont denk ik tijdens de prachtige documentaire als ik zie waartoe hij in staat was.

Er gebeurt daar in die bioscoop ook iets merkwaardigs.

Vanaf het eerste ogenblik – als ik de vrouwen over Buckley hoor praten en zijn muziek hoor –, komen er tranen. Zacht. Rustig. Geen drama. Geen overspoeling. Gewoon, een dunne stroom. Met af en toe een pauze blijft dit gevoel de hele film aanwezig.

Met mijn cognitieve vermogen wil ik er betekenis aan geven. Wat wordt er gezegd? Welk woord raakt me? Welk beeld licht in mij op? Maar er komt niets. Er is geen herinnering of een verhaal.

Alleen zachte ontroering.

Alleen het lichaam dat blijkbaar iets weet.

De dag erna gaat mijn brein weer werken als ik zijn album Grace luister, interviews met hem lees, naar verschillende optredens kijk en de mooie ontmoeting in die radio-uitzending luister.

Zijn geschiedenis vertoont veel raakvlakken met de mijne: de afwezigheid van een vader, de zorg voor een moeder en het gemis wat daaruit voortvloeit. Het is een logische cognitieve beweging die waarschijnlijk waarheid in zich heeft.

Het is echter geen verklaring voor wat er in de bioscoop gebeurde.

Dit voelde niet als emotie met een verhaal. Het is primitiever: een vroeg lichaamsspoor. Affect! Een lichaam dat buiten het bewuste reageert op sfeer in plaats van een herinnering.

Soms gebeurt er iets eenvoudigers. De adem zakt. Het lijf ontspant. Alsof er iets ‘mag’ zonder dat ik het begrijp.

Wat ik lastig vind, is dat ik dit soort processen bij anderen vrij eenvoudig kan begeleiden, maar zodra het over mijzelf gaat, is de eerste impuls toch telkens weer om er betekenis aan te geven.

Misschien is blijven al een vorm van begrijpen.