BLOG | NORBERT KOOPEN

OCEAN

– Klik op de afbeelding en kijk en luister naar Ocean en Sir David Attenborough (1.48) –

11 mei 2025 – Leestijd 2 minuten

Als je iets over het effect van levensenergie en liefde wil weten, raad ik je aan om naar Ocean met Sir David Attenborough te gaan. Het is zo op het einde van zijn leven zijn meest hoopgevende film die ik tot nu toe heb gezien.

“Als je dan naar Sir David Attenborough kijkt en luistert dan vraag je je toch af hoeveel liefde die man in zich heeft. Hoe hij beweegt, praat, kijkt en met volle energie op 99-jarige leeftijd zich inzet voor wat hij zo lief heeft. Dan moet die liefde bij hem toch zo groot zijn.”

Sinds we miljoenen jaren geleden rechtop zijn gaan staan en langzaam van het Afrikaanse continent naar andere delen van de wereld zijn gaan lopen, hebben we voortdurend de omgeving naar ons hand gezet. Waar onze soortgenoten kwamen, veranderden zij met hun bewustzijn, intelligentie en krachtige manier van samenwerken de wereld.

We maakten de meest prachtige samenlevingen, maar we lieten daarin ook een spoor van verwoesting achter. Door onze aanwezigheid stierven andere dier- en plantensoorten uit. Dat is altijd zo geweest.

En met de stijging van de wereldbevolking en onze consumptiezucht wordt die verwoesting steeds erger. Graven we niet ons eigen graf?

De natuur redt zichzelf wel, maar of wij te redden zijn…

In Ocean is die verwoesting zichtbaar. Ongelofelijk wat wij – onttrokken aan het oog van de wereld – allemaal op de zeebodem doen. Hele ecosystemen worden in luttele seconden verwoest.

En die kolonie van pinguïns met daarachter een vloot van trawlers die het kriel wegkapen voor het maken van dierenvoeding. Het moet toch niet gekker worden. De beelden worden begeleid met sinistere muziek die me doet denken aan het dystopische ‘Dune’ van Denis Villeneuve.

Er is ook die hoopgevende boodschap. Als we delen van de oceaan met rust laten, keert in het leven binnen enkele jaren in grote rijkdom terug. Binnen enkele jaren!

Het is de natuurlijke beweging van de aarde. Als we ons gedeisd houden en die schier oneindige levensenergie zijn gang laat gaan, dan bloeit zij in de meest waanzinnige vormen. En dat is dan ook nog in evenwicht met elkaar.

Ik associeer die levensenergie steeds meer met liefde. Een bruisend gevoel dat ons zo verbindt met onszelf en – als zoogdier – met de ander.

Dat jongetje dat tijdens de Nationale Dodenherdenking op de schouders van zijn vader – tijdens de twee minuten stilte – zijn hand voorzichtig naar achteren beweegt om even de hand van zijn moeder te voelen. Een blik op dit tafereel en je voelt dat het leven stroomt.

Wat gebeurt er als je deze liefde en levensenergie centraal gaat stellen? Veel kan ik vertellen. Je ontmoetingen worden anders. Spontaner ook.

Een oud en wijs iemand zei laatst tegen me: “Dat ik nog leef, komt omdat ik zoveel liefde in me heb.” En dat geloof ik. In een rustige staat van zijn voel je de bruisende energie die heelt, doet groeien en bloeien.

Als je dan naar Sir David Attenborough kijkt en luistert dan vraag je je toch af hoeveel liefde die man in zich heeft. Hoe hij beweegt, praat, kijkt en met volle energie op 99-jarige leeftijd zich inzet voor wat hij zo lief heeft. Dan moet die liefde bij hem toch zo groot zijn.

Soms is het leven best eenvoudig.

Kijken dus!