BLOG | NORBERT KOOPEN

TIJD EN INSPIRATIE

21 januari 2024 – Leestijd 2 minuten

In de rust, stilte en leegte worden inspiratie en creativiteit geboren. En meestal in die volgorde. Als er geen rust is dan is er geen stilte en als er geen stilte is dan is er geen leegte. En als er geen leegte is dan is er meestal geen diepgaande inspiratie.

Een beetje een vage omschrijving weer zou je kunnen zeggen. Hoezo geen inspiratie? Waarom moet je stil zijn?

Wat ik daarmee bedoel te zeggen is dat in die beweging van rust naar leegte onze ‘ik’ zich terugtrekt. We hoeven niet meer op onze omgeving te reageren. En waar de ruimte eerst door onze gedachten en gevoelens werd bevolkt, ontstaat er in die terugtrekkende beweging een enorme ruimte.

En in die ruimte worden de mooiste dingen geboren. In het taoïsme gebruiken we wei-wu-wei (handelen-door-niet-handelen). En wat wil er door jou heen geboren worden?

Dus niet wat wil er ín jou geboren worden want daar zit die beweging van je ‘ik’ in. En in die inspiratie zit vaak verlangen en daarmee gemis. Er ontstaat veelal een enorme drive om een gedachte te realiseren. Het kan je volledig in beslag nemen waardoor je jezelf kunt verliezen. Herkenbaar? Het gaat vaak ten koste van jezelf en je omgeving.

Nee, wat wil er dóór jou heen geboren worden? En hoe kun je je ‘ik’ met al je vaardigheden en capaciteiten gebruiken om dat in de wereld te zetten. Vrij van gemis en verlangen maar met een diepgaand gevoel van betekenis.

En geloof me, dan kom je de meest bijzondere dingen tegen. Dat is zo’n groot cadeau als dat je toevalt.

In die beweging ontstaat ook rust en kracht in je handelen. Het ‘moet’ niet. Er is een kleine stap naar de toekomst en je weet niet welke richting het opgaat. Je weet niet hoe het water zijn weg gaat vinden.

Naar die ruimte en inspiratie waren we afgelopen zondag in mijn zondagswandeling – waar we het ritme van de natuur volgen – op zoek.

En in die reis krijg je ook een andere beleving van tijd. Midden in de wandeling stuurde ik de deelnemers – op de heide – met een ademhalingsoefening op pad. Om in het wandelen en de ademhaling uit het denken te komen en een diepere staat van zijn te ervaren.

In het delen van de ervaring na de oefening zei iemand: “Ik dacht na een tijdje laat ik eens kijken hoe lang ik nog heb.” En er waren precies gezien 3 minuten voorbij gegaan. 3 minuten! En in die 3 minuten had diegene al een enorme reis in zichzelf gemaakt. Welke reis kun je dan in die extra tijd maken?

Mijn Marokkaanse vriend zegt altijd: “Jullie hebben de klok en wij hebben de tijd.”

Hoe beleef jij de tijd? Kun je uit de klokkentijd stappen? En hoeveel stilte heb je in je agenda en in je leven? Dat is zo belangrijk.

Een versie van dit blog verscheen op LinkedIn op 21 januari. Alle blogs kun je terugvinden op deze overzichtspagina.

MEER BLOGS

Zwembadetiquette

“Hem moet je er ook uit halen!”, zegt een man van middelbare leeftijd luid tegen de badjuffrouw van net 20. Ze probeert hem…

Paniek

Ik raak haar niet. Mijn woorden landen niet en glijden van haar af. Ze stapt niet in. Ik voel de paniek tijdens de training opkomen. Als je aan…

WIL JE MEER ZOALS DIT?

Meld je aan en ontvang de nieuwste inspiratie!

– Tekst ‘Falen’ gaat onder het kader verder –

OP WEG GAAN

Het vertrouwde verlaten

Tegen mijn coachees en deelnemers van mijn programma’s zeg ik na wat coaching, reflectie en oefeningen dat het nu tijd wordt om op weg te gaan. Dat als ze een nieuwe manier in bijvoorbeeld gedrag of levenswijze willen dat het tijd is om te bewegen. Zij bepalen het moment, maar als je niets doet of nauwelijks oefent dan gebeurt er niets. De wereld komt niet naar jou. De uitdaging is om de deur te openen, uit je comfort zone te stappen en het vertrouwde te verlaten en onbekende tegemoet te treden. Dat is vaak het lastigste aan een nieuw avontuur. 

‘THE DOORSTEPMILE’

Grote avonturiers hebben daar een uitdrukking voor: ‘The Doorstepmile’. De eerste stap is vaak de langste en de moeilijkste stap. Vanuit daar ontvouwt de weg zich vanzelf. De stap wordt vaak makkelijker gezet als de huidige situatie oncomfortabel is. Je vlucht weg omdat het vertrouwde niet meer prettig voelt of omdat je gewoonweg niet anders kan. En de stap is makkelijker als er een enorm verlangen is. Als er iets prachtigs aan de horizon gloort.

HET AVONTUUR ONTVOUWT ZICH

Als je dan vervolgens op weg gaat dan kom je allerlei obstakels tegen. Het avontuur ontvouwt zich dan en mijn ervaring is dat je dan in de ‘flow’ van het avontuur met de hindernissen dealt. En soms zijn de obstakels zo groot dat het gewenste doel niet wordt behaald. Of je haalt het doel wel, maar het is niet wat je ervan verwachtte. 

IN DE ERVARING EN REIS ONTSTAAN NIEUWE PERSPECTIEVEN

Dat is niet erg. Want met de ervaringen die je in je avontuur hebt opgedaan ontvouwen zich weer nieuwe perspectieven en wegen die wel naar een doel of situatie leiden die bij jou zouden kunnen passen. Het bijzondere is dat die perspectieven en wegen niet vanaf je startpunt te zien zijn. Het enige wat je kunt doen, is op weg gaan en kijken hoe de weg zich ontvouwt. 

DE REIS EN DE BERG ALS METAFOOR

Zie het als een wandeltocht naar een bergtop. Je bereikt de bergpas op weg naar je doel en je realiseert daar – omdat het niet lukt of omdat het niet past – dat het niet omdat doel gaat, maar om iets anders. Om vervolgens tot een ander doel te komen. Onderweg, op de pas of tussentop, krijg je nieuwe perspectieven wat je reis en je doel beïnvloedt. De ervaring van de reis zorgt dat er nieuwe wegen, routes en doelen kunnen ontvouwen. Misschien naar dezelfde top op een andere manier of misschien wel iets totaal anders om uiteindelijk misschien wel bij een vergelijkbare ervaring te komen. De kunst is om elke keer bij jezelf te blijven.

FALEN EN OPNIEUW RICHTING VINDEN

En het bijzondere is dat je in het op weg gaan onverwachte ontmoetingen krijgt. Mensen die je willen helpen. Mensen die je richting geven. Mensen die je ondersteunen. In het vallen, struikelen en weer opstaan wordt er geleerd. En dat vraagt telkens weer om naar je schrammen, blauwe plekken en builen te kijken. Wat heb ik hier te leren? Wat zit er in de onderstroom? Wat heb ik aan te kijken? In het goed bij jezelf blijven en in het reflecteren zie je de tekens, signalen en perspectieven. Juist daarin vind je richting, een nieuwe weg of manier of wat wijsheid, is mijn ervaring. Dat realiseerde ik me nu ook weer na mijn afgebroken wandelavontuur.