afscheid

Collectie ‘Afscheid’

af·scheid zelfstandig naamwoord • het • g.mv. v; 1450 ‘het vaar­wel­zeg­gen, besluit’, van af +  schei­den; 1 het schei­den als han­de­ling van per­so­nen van wie de een de an­der gaat ver­la­ten, voor­al met het oog op de om­stan­dig­he­den waar­on­der de schei­ding plaats­heeft, de ge­voe­lens die er­bij op­ge­wekt wor­den en de be­tui­gin­gen die men el­kaar geeft; 2 figuurlijk het op­ge­ven, niet meer aan­vaar­den of steu­nen; 3 me­to­ny­misch de woor­den die iem. bij het ver­trek zegt = afscheidsgroet, afscheidspreek; 4 fi­guur­lijk (fees­te­lij­ke) afscheidsbijeenkomst; 5 niet al­ge­meen ver­lof of op­dracht om te ver­trek­ken = ontslag; 6 uitvaart.