BLOG | NORBERT KOOPEN

LE CHANT DES FORÊTS

1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19

Klik op de pijltje van de afbeelding en kijk naar de online galerie van Vincent Munier. Meer vind je hier.

22 maart 2026 – Leestijd 4 minuten

Is het een natuurfilm of poëzie?

De tweede keer dat ik Le Chant des Forêts van Vincent Munier zag, kwam hij pas echt binnen. Zoveel liefde. Zoveel schoonheid. En zo mooi in beeld gebracht. De lichtval, een dansend wolkendek over het woud, het heldergroene mos. En het lijkt net alsof de dieren in het bos Munier kennen. Ze komen allemaal tevoorschijn, kijken hem rustig aan en lijken hem stuk voor stuk gedag te zeggen.

“Fantoomdieren. Dieren die zich bijna nooit laten zien,
maar die er wel degelijk zijn.”

DE VOGEZEN

Dit keer is het geen Tibet, Groenland of een ander afgelegen gebied in het hoge noorden waar hij zo graag werkt. Nee, dit keer is het gewoon de Vogezen in Frankrijk. Een gebied dat ik goed ken en waar ik al sinds 1995 kom.

Ik deed er mijn eerste survivalwedstrijden. Ik zwierf er, sliep er diep in het bos en keerde er steeds weer terug. Ook nu nog. Als ik daar ’s nachts in mijn hangmat lig, hoor ik de wilde zwijnen, reeën en uilen. Maar meestal zie ik ze niet. Je weet dat ze er zijn. Soms lopen ze in het donker op een meter of twee langs. Ik ruik ze, voel ze bijna. En toch blijven ze voor het oog verborgen.

DE BLIK VAN VINCENT MUNIER

Precies daarin zit voor mij de kracht van Vincent Munier. Hij laat iets zien wat wij gewoonlijk niet te zien krijgen. Niet omdat het er niet is, maar omdat wij vaak te onrustig, te luid of te vol van onszelf zijn om het waar te nemen. Zijn werk gaat daarom voor mij niet alleen over natuur, schoonheid en liefde. Het gaat vooral over aandacht en stilte.

Dat voelde ik eerder al bij La Panthère des Neiges. Maar in Le Chant des Forêts komt het nog dichterbij. Misschien omdat dit zijn geboortegrond is. Misschien omdat je voelt dat hij hier niet alleen kijkt, maar thuishoort. Het bos kent hem. En hij kent het bos.

Er zit een prachtig motief in deze film: fantoomdieren. Dieren die zich bijna nooit laten zien, maar die er wel degelijk zijn. Je leest ze in sporen, in een afgebroken tak, in iets wat net verschoven lijkt of een ver geluid. In deze film is dat het auerhoen.

Maar eigenlijk gaat het over meer dan dat ene dier. Het gaat over aanwezig zijn. Over geduld en waarnemen. Het gaat over afstemming. En ook over het vermogen om je niet meteen op de voorgrond te zetten maar onderdeel te zijn.

WAT WORDT DOORGEGEVEN

En tegelijk zien we hoe de liefde voor de natuur van generatie op generatie wordt doorgegeven. Van vader op zoon, en weer verder. Je ziet dat aandacht niet alleen een talent is, maar ook een vorm van inwijding. Iets wat wordt voorgedaan, je ontvangt, oefent en doorgeeft. Dat maakt de film ook teder. Op een van de momenten zegt de grootvader tegen zijn kleinzoon: “Sta op en blijf je elke dag verwonderen.”

Toen ik met mijn zoon naar deze film ging, gebeurde er iets vergelijkbaars. Hij zei: “Deze film ga ik nog vaak kijken.” Na al die tochten die we samen maakten, trekt hij nu al een paar jaar alleen met zijn vrienden de bergen en de natuur in en zet op zijn manier een traditie voort.

DE VERBORGEN WERELD

Na het zien van deze film nam ik me iets voor. Om nog stiller te zijn als ik de natuur inga. Om me minder te laten opslokken door mijn gedachten. Om mijn aandacht nog meer naar buiten te brengen. Luisteren. Kijken. Waarnemen. En vooral: niet meteen met het volgende project in mijn hoofd aan de gang te gaan.

Bijna tien jaar geleden dook ik zelf, ver van de bewoonde wereld, het bos in en sliep ik tien dagen in een hangmat in diezelfde Vogezen. Ook daar schreef en vertelde ik later over. Wat me toen raakte, was dat je je al na een paar dagen anders tot je omgeving gaat verhouden. Rustiger. Oplettender. Minder afgescheiden. Dat was destijds een magische ervaring.

Misschien is dat waarom deze film me zo raakt. Omdat hij me herinnert aan iets wat ik precies daar zelf ook even heb ervaren. Dat de natuur niet alleen iets is waar je bent en naar kijkt. Ze is een wereld waar je je opnieuw toe kunt leren verhouden. Daar werd destijds een zaadje gepland. Ik voelde op dat moment dat ik onderdeel ben van iets groters.

En misschien is dat ook waarom ik zo graag naar die plek terugkeer. Alleen, en soms met anderen op mijn reis. Om elke keer opnieuw te oefenen in aanwezigheid. In vertragen. In een worden met iets groters. In kijken en ervaren tot er iets zichtbaar wordt wat er al die tijd al was. .