David Byrne schreef een nummer over de reis die we in het leven maken als we iets betekenisvol aangaan. Over zwerven, een deur naar binnen opendoen en een ruimte van onbegrensde mogelijkheden vinden. Een lied over hoop.
– Klik op een afbeelding voor muziekvideo (5.07) –
David Byrne maakte in 2018 een album over een betere wereld; American Utopia. Hij schreef een nummer over de reis die we in het leven maken. Het wordt op prachtige wijze, tezamen met het Brooklyn Youth Corus, op het ‘National Sawdust 2018 Spring Gala’ uitgevoerd. Deze organisatie heeft als doel gesteld om mensen met muziek in beweging te krijgen naar een mooiere en inclusievere wereld.
“I complete my tasks, one by one
I remove my masks, when I am done
Then a peace of mind fell over me —
In these troubled times, I still can see”
De 65-jarige Schots-Amerikaanse zanger David Byrne, bekend van de Talking Heads uit de jaren 80, is een (creatieve) duizendpoot. Hij heeft een platenlabel, is beeldend kunstenaar, schreef musicals, won een Oscar met de soundtrack voor ‘The Last Emperor’ en publiceerde enkele boeken. Hij schreef deze plaat American Utopia met het oog voor verwondering. Dat we meer de focus leggen op het goede dan op het negatieve.
Het nummer One Fine Day gaat wat mij betreft over een reis in jezelf naar rust en vrijheid. Het beschrijft de reis die we in het leven maken als we iets betekenisvol aangaan. Het gaat over zwerven, een deur naar binnen opendoen, naar binnen gaan, om vervolgens een ruimte van onbegrensde mogelijkheden te vinden. Om vervolgens een punt op de horizon te zetten en daar naartoe te bewegen. Een lied over het hebben van hoop.
Wat roept dit beeld, deze muziek en deze tekst bij jou op? Het doet me herinneren aan het moment dat ik 25 van mijn vrienden in de Grote Kerk van Naarden verraste met een zangworkshop. In een lege kerk op de plek waar normaliter de Matthäus-Passion wordt gehouden stonden wij nu te zingen. Ondanks onze gebrekkige zangkwaliteiten was er, na een eerste gevoel van verlegenheid en schaamte, een ervaring van eenheid en plezier net als hier.
Saw the wanderin’ eye, inside my heart
Shouts and battle cries, from every part
I can see those tears, every one is true
When the door appears, I’ll go right through
In a small dark room, where I will wait
Face to face I find, I contemplate
Even though a man is made of clay
Everything can change that one fine —
ONE FINE DAY
Then before my eyes, is standing still
I beheld it there, a city on a hill
I complete my tasks, one by one
I remove my masks, when I am done
Then a peace of mind fell over me —
In these troubled times, I still can see
We can use the stars, to guide the way
It is not that far, the one fine —
ONE FINE DAY
Wil je reageren op dit essay? Ik lees je bericht graag.
Dit artikel maakt deel uit van essays en onderzoeken.
Meer verhalen over wat mensen raakt, bezighoudt en beweegt en in het dagelijks leven en werk zichtbaar wordt.
Lees Onderweg ›Ongeveer eens per maand een nieuw verhaal, Natuurlijk Ritme en een selectie uit de agenda. Soms ook iets om verder te lezen, kijken of luisteren.
Onderweg ontvangen ›
Dankbaarheid en (verborgen) verlangensDe kunst van het omgaan met verlies
Scroll naar bovenzijde
