Als je dat consequent een maand volhoudt dan ontdek je, net als bij het opschrijven van je dankbaarheid, rode lijnen in je notities:
- Sommige zaken zijn makkelijk. Ze staan op bijna elke pagina. Voor mij is dat altijd de drang naar avontuur, natuur en beweging. Maar ook een drang naar eenvoud en stilte komt ineens tevoorschijn.
- Doordat je elke dag vijftien zinnen opschrijft, ontstaat er een diversiteit van gebeurtenissen, momenten en ideeën. De kracht zit in de herhaling en de hoeveelheid. Je moet soms echt even zoeken. Als je dan terugbladert dan zie je ineens verbanden die je anders niet ziet. Verlangens die zich onder de oppervlakte bevinden, komen langzaam naar boven. Aan jou de vraag of je ze in de wereld wil zetten of nog even lekker blijft dagdromen. Bij mij is er bijvoorbeeld een verlangen om, naast volwassenen en (management)teams, met jong volwassenen te werken nadat ik zo’n groep in de bergen was tegengekomen. En ik zou nog graag een keer een documentaire willen maken.
Het vergt wat meer tijd en behoeft wat meer discipline, maar het levert naast dankbaarheid voor wat er was en is, ook een nieuw perspectief op.