BLOG | NORBERT KOOPEN

‘THE IMPORTANT PLACES’

– Mijn eerste bergtop: Mijn moeder, zusje, oom Kees, neef Onno en ik heb op de Spåtind (1.414 m) juni 1978. –

1 maart 2026 – Leestijd 2 minuten

Een van de beste short movies die ik ooit zag. Kijk hieronder even mee. Ik heb ’m zo vaak teruggekeken.

Shortmovie: ‘The Important Places’

“En waarop je, zonder groot plan, weer weet: dit is de afslag die ik straks thuis heb te nemen.”

Niet alleen om de natuur, de montage en de muziek. Maar om iets wat ik meteen herkende: ‘The Important Places.’

OOM KEES, DE NATUUR EN DE BERGEN

Als Forrest vertelt over de natuur en zijn vader, dan denk ik aan Oom Kees. Hij nam mij op mijn zevende – samen met mijn moeder, mijn zusje en mijn neef Onno – voor het eerst mee de Noorse bergen in: ‘Sneeuw in de zomer.’ Hoe kan dat?

Mijn oom Kees is vorig jaar overleden. En juist daardoor keek ik deze film weer terug. Ik merk hoeveel ik aan hem te danken heb: hij bracht de bergen in mijn systeem. Hij wist ook dat dat een belangrijke plek was.

Ik lijk op hem.

WANNEER DE DAG WEGVALT

Dat moment waarop de dag wegvalt. Waarop je lijf pas doorheeft hoe gespannen je was. En waarop je, zonder groot plan, weer weet: dit is de afslag die ik straks thuis heb te nemen.

En die twinkeling in de ogen midden in de film.

Ik herken die blik bij mijn maten met wie ik naar buiten ben geweest: de ogen veranderen, het lichaam ontspant, en ineens is er dat verlangen. De bergen. Wanneer?

‘BUITEN SPELEN’

Voor ons heeft dat een naam: ‘buiten spelen’. Als een van ons vastloopt of te hard gaat, is een appje genoeg ‘tijd om buiten te spelen’.

Wildkamperen. Wandelen. Hangmat. Vuur.

En als na een wandeling, het lichaam moe is, het donker wordt en de open ruimte verandert in een intieme huiskamer, pas dan – als we in het vuur kijken –, komen de verhalen.

NIET HET VERHAAL, MAAR HET EFFECT ERVAN

Toen ik deze film voor het eerst zag, ontstond er een verlangen. Ik dacht: zou iemand mijn ‘Important Places’ kunnen vangen? Niet het verhaal achter die 25 jaar in de Italiaanse bergen, maar het effect ervan.

Niet wetende dat drie jaar later Jimmy Fock mijn ultieme persoonlijke ‘short movie’ maakte. En als je halverwege ‘mijn film’ kijkt – als we samen bij Rifugio Laghi Gemelli zitten –, zie je dezelfde twinkeling

Kijk maar.