KORTSLUITING

Ze komt naar me toe lopen. En ze herhaalt weer die woorden.

Ze geeft me een knuffel. Minder stevig dan normaal. Het voelt afstandelijk.

We lopen naar het tafeltje en gaan zitten.

Elke keer als ze me aankijkt, lijkt het alsof er kortsluiting ontstaat. Zwarte bril, zwart T-shirt, geel-blauw keycord om zijn nek en die onafscheidelijk zwarte fietstas als hij op de fiets is.

Maar haar ogen zien iets anders.

“Het is net alsof je naast een vreemde man zit, hè,” zeg ik met een brede grijns

“Ja, dat is het!”

“Je hebt je baard eraf,” herhaalt ze nu voor de derde keer. “Dit is echt raar, pap.”

Ze maakt een foto en stuurt die naar haar vriendje.

De serveerster komt aangelopen om de bestelling op te nemen. Maar voordat ik wil bestellen zegt ze: “Dit is mijn vader en hij heeft na vijftien jaar zijn baard eraf gehaald. Ik herken hem niet.”

Vanaf haar vijfde heeft ze me alleen met baard gekend.

Ze kijkt voor zich uit en begint over de afgelopen drukke weken te vertellen. Elke keer als ze me aankijkt, stopt ze, stottert ze of raakt ze haar verhaal kwijt.

Weer die kortsluiting.

Als ze weer voor zich kijkt, komen de woorden terug.

Even later komt er een appje van haar vriendje binnen: “Holy shit, ik had hem niet herkend.”

Later die middag ga ik in Haarlem naar de kapper en daarna langs bij mijn moeder.

“Lekker fris koppie, Nor,” zegt mijn moeder als ze naar mijn haren kijkt.

Ik kijk haar verbaasd aan: “Zie je het niet?”

Ze kijkt me een seconde aan. En nog een.

“Oh, je sik is eraf.”