BLOG | NORBERT KOOPEN

KLANKEN

1 februari 2026 – Leestijd 2 minuten

‘Mijn hoofd wordt leeg.’
‘Ik heb mijn gedachten weer op een rijtje.’
‘Ik kom echt tot rust.’
‘Alles valt op z’n plaats.’
‘Diepe verbinding.’
‘Gewoon laten zien wie je bent.’

Dit zijn klanken uit de bergen. Net als die koeienbellen op de alpenweide vlak voor passo dei Laghi Gemelli. En het geluid van die kerkklok, die in de verte uit Valle Seriana omhoog komt.

Soms kan je het niet een, twee, drie herleiden aan een gebeurtenis en heb je even de tijd nodig om te begrijpen wat er gebeurde. De film ‘Heldin’ bracht me weer naar die donkere dag in 1975. En als de gedachte en het gevoel ‘valt’ en je begrijpt wat het leven je wilt vertellen dan wordt het systeem weer rustig.

“Een keuze die ineens eenvoudig wordt. Een grens die je eindelijk voelt. Een richting die klopt en die betekenis geeft.”

DE RUIMTE

Ik hoor dit soort zinnen nagenoeg elke reis. Niet omdat we er ‘hard aan werken’, maar omdat het gebeurt wanneer je uit het dagelijkse stapt. Weg van prikkels, rollen, posities, tempo en verwachtingen. Daar herhaal je vaak hetzelfde.

Daarom zijn mijn reizen steeds eenvoudiger geworden: wandelen, ritme, stilte, eten, slapen. Geen complexe analyses en programma’s. Juist dan betreden we die spelende ruimte waar alles mag zijn. En alles mag verschijnen.

En dan ontstaat het vanzelf: een zin die je niet had bedacht. Een keuze die ineens eenvoudig wordt. Een grens die je eindelijk voelt. Een richting die klopt en die betekenis geeft. Zonder dat het zwaar of dramatisch wordt.

DOORKLINKEN

Thuis hoor ik die klanken nog steeds. Een appje over een aanpassing in ritme. Een andere baan die past. En dat gesprek dat eindelijk werd gevoerd. De bergen laten steevast een stille schaduw achter die niet meer verdwijnt.