BLOG | NORBERT KOOPEN

EEN BIJZONDER LICHT EN LIEFDE

7 december 2025 – Leestijd 2 minuten

Je kent de podcast misschien al. In juni 2023 luisterde ik naar de podcast waar Conny ten Klooster [foto] over de zelfdoding van haar zoon werd geïnterviewd. Ze sprak daar op een prachtige en integere manier over. Niet alleen over de omgang met de schok, het enorme verdriet en de pijn, maar ook dat ze weer levenszin had gevonden.

“Maar er zat voor mij nog iets veel groters in dit verhaal waar ik destijds onvoldoende woorden aan kon geven. Tussen de scherven begon er volgens Ten Klooster een bijzonder licht te schijnen. […] Ze wordt gedragen door iets groters. In de scherven ervoer ze iets van het mysterie van het liefdevolle grotere. En dat hielp haar enorm.”

Ik ging er onmiddellijk over schrijven omdat ik de podcast wilde delen met de mensen die van mijn inspiratiebericht lid zijn. Ik vermoedde dat veel mensen die met – onverwacht – afscheid te maken krijgen hier iets aan hebben. Niet alleen bij de dood, maar ook bij ander belangrijk afscheid. De laatste zin van onderstaande quote raakt aan iets universeels, je zou het bij elke vorm van liefde kunnen zeggen.

“Soms wordt er van mensen gevraagd om hun kind los te laten. Maar als ik naar mijn eigen ervaring kijk dan kun je je kind niet loslaten. […] Die wil je niet loslaten. Wat je wel kunt loslaten is de toekomst die jullie samen hadden. Dat wel.”

Maar ik vond dat het meer context nodig had. De podcast was doordrenkt van vakmatige begrippen. Als je die niet begrijpt, dan krijg je niet de volle reikwijdte van het interview mee. En dat zou jammer zijn.

Maar er zat voor mij nog iets veel groters in dit verhaal waar ik destijds onvoldoende woorden aan kon geven. Tussen de scherven begon er volgens Ten Klooster een bijzonder licht te schijnen. Ik heb de afgelopen jaren gezocht naar woorden voor dat licht. Ten Klooster komt door de dood van haar zoon naar mijn mening dichter bij de levensstroom. Ze wordt gedragen door iets groters. In de scherven ervoer ze iets van het mysterie van het liefdevolle grotere. En dat hielp haar enorm.

Het afgelopen jaar vond ik die woorden en maakte het artikel af.

Als ik mijn gedachten – die ik in mijn inspiratiebericht beschrijf – opnieuw lees, voel ik de behoefte om ze met haar te delen. Niet zozeer voor goedkeuring, maar eerder uit respect. Ik wil haar niet voor het hoofd stoten met mijn interpretatie. Haar verhaal is en blijft kwetsbaar. Ze reageert: “Wat fijn te lezen dat de podcast je positief geraakt heeft.” En ze wil me graag wat suggesties geven.

Enkele dagen later bellen we.

Er ontvouwt zich een lang, indringend en bijzonder gesprek. Ze geeft meer woorden aan dat licht door te vertellen over het moment wanneer ze dat voor eerst voelde. Terwijl we praten, merken we dat zij met een andere taal uitdrukt wat ik via het taoïsme en de Yoga Sutra wil duiden. In wezen spreken we over hetzelfde.

Ze spreekt met een rust, helderheid en levenslust die me raakt. Het gaat over aanwezig zijn bij alles wat er is. En juist in die aanwezigheid, vertelt ze, kan ze een grond voelen waar kracht of licht of vrede of liefde haar draagt, ook bij echt grote pijn.

Bijzonder en ontroerend.

’s Avonds schrijft ze me en geeft extra toelichting bij ‘het licht’. Ik voeg het toe. Het raakt me wederom.

Laat je raken door haar woorden.