“In de bergen ben ik de beste versie van mezelf”, zegt Paolo Cognetti. De waan van de dag valt weg, het leven voelt eenvoudiger en dingen die ertoe doen verschijnen langzaam aan de oppervlakte. De acht bergen bracht me terug naar dat gevoel.
– Klik op de afbeelding voor de trailer (1.34) –
Paolo Cognetti (Milaan 1978) is een Italiaanse schrijver en film- en documentairemaker die doorbrak met zijn prachtige boek ‘De acht bergen’. Later verscheen nog ‘De buitenjongen’, ‘Sofia draagt altijd zwart’, ‘Zonder de top te bereiken’ en ‘Het geluk van de wolf’. In veel van zijn boeken schrijft hij veel over de Noord-Italiaanse bergen.
“In de bergen ben ik de beste versie van mezelf”, zegt Paolo Cognetti in het magazine van de Nederlandse Klim- en Bergsport Vereniging. De Italiaanse schrijver staat met de verfilming van zijn boek ‘De acht bergen’ weer in de belangstelling.
Ik kan me die gedachte van Cognetti goed voorstellen. Als je in de bergen wandelt of klimt dan geven die grootse bergen je een nederig gevoel. De weidse blik tussen die machtige toppen bevestigen je eigen nietigheid. De waan van de dag valt weg en het leven voelt ineens een stuk eenvoudiger. Dingen die ertoe doen verschijnen langzaam aan de oppervlakte.
Zo moeilijk is het niet, denk ik dan.
In contact zijn met je omgeving, je lichaam op een diepgaande manier voelen en het nonchalante maar vaak ook intieme contact met je tochtgenoten of een onvermoede voorbijganger. Ze hebben net als jij de moeite genomen om een rugzak te pakken om het zware pad omhoog te lopen.
“Gozer, dit boek moet je lezen”, zei mijn maatje in 2017 tegen me toen hij me ‘De acht bergen’ gaf. Hij is net als Cognetti aan de rand van de Noord-Italiaanse alpen opgegroeid en herkende zichzelf en zijn vrienden in dit deels autobiografische verhaal van de Italiaanse schrijver.
Hij introduceerde me eind jaren ’90 in deze bergen en maakte dat ik me daar thuis ging voelen. Het veranderde mijn leven. Om vervolgens iets van dat gevoel en die liefde weer door te geven aan mijn kinderen, geliefden, vrienden en de laatste jaren ook mijn klanten.
Het boek dat hij me gaf, beschrijft de liefde voor de bergen en hoe de soms wat gesloten Noord-Italiaan met een groot hart zijn weg in het leven probeert te vinden.
En dan nu de film. Het geeft een nog beter beeld. Zo is het echt, dacht ik afgelopen week in de bioscoop. De film en de verhalen uit mijn eigen verleden vervloeiden met elkaar. Een wonderlijke ervaring.
De boerderij op de alm waar ze nog op de klassieke wijze kaas maken, de gemzen, de ontluikende lente, het zwemmen in de ijskoude bergmeren, de krachtige winter en de prachtige vergezichten. De beelden en dialogen met af een toe een karakteristiek scheldwoord brachten me aan het lachen en maakten dat ik me weer even in de Italiaanse alpen waande.
Ik gun het iedereen om het berggevoel te ervaren. Laaf je aan de beelden en de sfeer van deze film. En als het je bevalt, zoek dan aan het eind van de lente of van de zomer eens een berghut op. Misschien vind jij ook wel ‘de beste versie van jezelf’. Om die vervolgens mee naar huis te nemen.
– Tekst ‘De acht bergen’ gaat onder de afbeeldingen verder –
– Vind meer over de Italiaanse bergen, vriendschap, natuur en reizen –
Wil je reageren op dit essay? Ik lees je bericht graag.
Dit artikel maakt deel uit van essays en onderzoeken.
Meer verhalen over wat mensen raakt, bezighoudt en beweegt en in het dagelijks leven en werk zichtbaar wordt.
Lees Onderweg ›Ongeveer eens per maand een nieuw verhaal, Natuurlijk Ritme en een selectie uit de agenda. Soms ook iets om verder te lezen, kijken of luisteren.
Onderweg ontvangen ›
It’s ok to not be ok!The Alpinist
Scroll naar bovenzijde