BLOG | NORBERT KOOPEN
ZEGEN
21 juni 2026 – Leestijd 4 minuten
“Wat mij de laatste tien jaar met Hanneke, mijn geliefde vrouw, is overkomen, is een zegen. Een zegen waardoor ik vermalen ben.”
Dat zegt Hans Korteweg, schrijver, leraar en spiritueel denker, in een gesprek met Annemiek Schrijver. De centrale vraag in zijn werk is: “Hoe kan een mens steeds meer worden wie hij in wezen al is?”
Mijn wijste leraren herken ik niet aan de kennis die ze hebben, maar aan de stroom van liefde die zij in zich dragen. Je voelt dat in het contact. In aandacht, in rust en in het vertrouwen.
En als je even met ze meereist, merk je ook dat iets daarvan in jou wordt wakkergemaakt.
Ik luisterde naar de vragen van Annemiek. En als ik dan naar de woorden van Hans luister dan vermoed ik dat dit zo’n leraar is.
“Mijn wijste leraren herken ik niet aan de kennis die ze hebben, maar aan de stroom van liefde die zij in zich dragen.”
Hanneke, de vrouw van Hans, heeft de ziekte van Alzheimer. Ze weet niet meer wie hij is. De afgelopen 10 jaar heeft hij haar verzorging op zich genomen.
In het onderstaande fragment vraagt Annemiek naar de relatie tussen schil en kern. Naar de relatie tussen gedrag en het meest wezenlijke van de mens. Hans zegt dat – ondanks haar ziekte – haar kern nog steeds aanwezig is.
Hoe zit dat nu bij Hanneke?
Hans beschrijft een ochtendritueel.
Het allermooiste, beschrijf ik hier niet. Dan zou ik de liefde van Hans tekortdoen.
Ik nodig je uit om het gesprek zelf te luisteren.
Ik zag ook dat delen die ik zo mooi vind zijn samengevat en net in een fragment op YouTube zijn gepubliceerd. Maar luister vooral de podcast met die passage op het einde over zegen, genade en liefde.
Toen ik deze tekst had geschreven en mij verder in het leven van Hans verdiepte, kwam ik erachter dat deze podcast meer dan vijf jaar geleden is opgenomen en dat Hanneke is overleden.
Op zijn blog schrijft hij met aandacht en gevoel over het verloop van de ziekte, het verlies en de rouw: “Dat liefde dus niet alleen roze en lichtblauw is, maar ook hard en snijdend. En datgene teweegbrengt precies wat er moet zijn.”
Daar raakt zijn werk mij misschien het meest. Overgave is bij hem ook het blijven bij een werkelijkheid die hartverscheurend kan zijn en merken dat de liefde blijft. Misschien zelfs verdiept.
“Ik word wakker, ’s ochtends. En ik hoor haar naast me wakker worden. Dan begint ze te praten en zegt ze:
‘Waar ben ik?’
Ik zeg: ‘Je bent in Zutphen.’
‘Wie ben jij? Ben jij mijn broer?’
Ik zeg: ‘Nee.’
‘Ben je mijn vader?’
Ik zeg: ‘Nee.’
En dan zeg ik: ‘Vind je me aardig?’
En dan zegt ze: ‘Jaaaahh. Ik vind je aardig.’
Ik zeg: ‘Dan doet het er toch niet toe wie ik nou ben.’
Ik vervolg: ‘Fijn is dat, hè?… Ik vind jou ook aardig.’
Dat is kern.”
Vervolgens zegt Hans dat hij haar man is. En Hanneke begint te lachen.
”‘Ben jij mijn man?!? Ben jij mijn man?!?’
Ik zeg: ‘Ja, vind je dat leuk?’
Zij zegt: ‘Ja, dat weet ik niet. Ik moet er nog even over nadenken, hoor.’
Ik zeg: ‘Maar je vindt me toch aardig?’
‘Jaaahhh…. is eigenlijk wel goed zo.’”
Het allermooiste, beschrijf ik hier niet. Dan zou ik de liefde van Hans tekortdoen.
Ik nodig je uit om het gesprek zelf te luisteren.
Ik zag ook dat delen die ik zo mooi vind zijn samengevat en net in een fragment op YouTube zijn gepubliceerd. Maar luister vooral de podcast met die passage op het einde over zegen, genade en liefde.
Toen ik deze tekst had geschreven en mij verder in het leven van Hans verdiepte, kwam ik erachter dat deze podcast meer dan vijf jaar geleden is opgenomen en dat Hanneke is overleden.
Op zijn blog schrijft hij met aandacht en gevoel over het verloop van de ziekte, het verlies en de rouw: “Dat liefde dus niet alleen roze en lichtblauw is, maar ook hard en snijdend. En datgene teweegbrengt precies wat er moet zijn.”
Daar raakt zijn werk mij misschien het meest. Overgave is bij hem ook het blijven bij een werkelijkheid die hartverscheurend kan zijn en merken dat de liefde blijft. Misschien zelfs verdiept.
