BLOG | NORBERT KOOPEN

SPIRITUELE DEPRESSIE

31 augustus 2025 – Leestijd 2 minuten

“Houdt het dan nooit op?”, wordt er weleens aan me gevraagd. “Wordt het dan nooit rustig?”

“Het is mijn instinctieve beweging om boven het leven te gaan hangen en het te gaan analyseren. […] Er ontstaat een diep begrip van wat zich in mij […] afspeelt, maar je ontmoet het leven niet. Je ‘weten’ zit in de nabijheid van de ontmoeting. Niet erboven. ”

“Nee”, antwoord ik steevast. Om daarna te zeggen: “Natuurlijk zijn er periodes van flow waar je de wind in de rug hebt, het rustig en vol plezier is. En dan is er toch weer een gebeurtenis die je naar de donkerte brengt.”

Zelfs mijn allerwijste metgezellen zie ik af en toe worstelen. Lijden hoort bij het menszijn. Ga maar eens na: “Wanneer heb je voor het laatst een spannende, angstige of verdrietige gedachte of gevoel had?”

Je hebt het oude losgelaten, maar het nieuwe is nog niet zichtbaar. Je betreedt een nieuwe wereld. Het gevolg is dat gedachten en emoties als een ongenadige vloedstroom door je heen stromen. En tegelijkertijd stokt het. Je kan je vaak niet meer bewegen: een obstakel. En je weet meestal niet waar je het moet zoeken.

Ik ken die periodes goed. De kunst is om dit te telkens herkennen.

Ik ging in de maanden voor de zomer weer door zo’n turbulente periode. Ik wist waarin ik zat. En zoals altijd weet ik niet meteen hoe ik eruit moet komen. Die donkerte heeft vergelijkbare grondtonen, maar is toch elke keer weer anders is mijn ervaring. En de weg eruit ook. Juist op die nieuwe lastige weg wordt er geleerd. Het is elke keer de zoektocht langs pijn, gemis, angst, verdriet, woede et cetera.

Dat is de prijs voor persoonlijke ontwikkeling en hoort bij een rijk en vol leven.

In dergelijke periodes zoek ik meestal supervisie. De ogen van een ander geven nieuw perspectief. Niet dat het dan meteen verandert, maar je krijgt richting: in een nieuwe ervaring meer zicht krijgen. En dan is het alleen nog een kwestie van oefenen: practice what you preach!

“Gek hè,” zegt mijn supervisor. “Wat je ook doet, het leven wil je niet omarmen. Weet je waarom?” En hij kijkt me liefdevol, maar indringend aan. “Je ontmoet het leven niet.”

Er valt meteen een kwartje.

Het is mijn instinctieve beweging om boven het leven te gaan hangen en het te gaan analyseren. Prachtig natuurlijk! Er ontstaat een diep begrip van wat zich in mij – in relatie tot mijn omgeving – afspeelt, maar je ontmoet het leven niet. Je ‘weten’ zit in de nabijheid van de ontmoeting. Niet erboven. En in transformatie is dit mijn instinctieve manier om me daaraan te onttrekken.

Ik heb richting gekregen. De kunst is om een stap te zetten die tegen je gevoel indruist. Ik weet dat er dan iets nieuws komt. Nooit gemakkelijk, meestal altijd goed.

En opeens als donderslag bij heldere hemel ontvouwt zich dan een nieuwe werkelijkheid. Eentje die je niet voor mogelijk had gehouden. Zo nu ook weer. Met verbazing, verwondering en plezier kijk ik een nieuwe wereld in. Dat is zo’n mooi cadeau.