FIER

Maar ook nu stond ze weer op. “Niemand mag aan die rug komen. En blijven bewegen, mevrouw Koopen!” had de orthopedisch chirurg gezegd. “Het lichaam heeft een natuurlijk herstellend vermogen.”

Dat was niet tegen dovemansoren gezegd.

Oké, de lange wandeltochten konden niet meer. Maar daar kwam de korte wandeling met wandelstokken voor in de plaats. En ze kocht enkele maanden geleden zelfs nog een nieuwe blitse elektrische fiets.

En elke ochtend die oefeningen: “De squats doe ik nog wel hoor, Norbert. Dan voel ik niets. Maar ik doe niet meer die schuine buikpieren. Dat is niet goed voor mijn rug.”

De combinatie van haar gebroken ruggenwervels, de zwaartekracht en het blijven bewegen eist zijn tol. Haar rug trekt krom. Pijnvrij leven lukt niet meer. Op vaste momenten neemt ze pijnstillers.

De pijn is soms zo groot dat ze zegt: “Als dit zo blijft, dan hoeft het voor mij niet meer.” En vrijwel meteen daarna: “Maar ik kan nog geen afscheid van mijn kinderen en kleinkinderen nemen.”

Tijd voor mijn zus en mij om in te grijpen. We maken samen met mijn moeder een plan: afspraken met de huisarts en specialisten, fysiotherapie, hulpmiddelen in huis en een controle van haar medicijnen.

“Gaan we niet met de auto?” zegt mijn moeder als we aanstalten maken om naar haar oudste kleindochter te gaan, die in hartje Amsterdam in een bruine kroeg werkt.

“Nee, we gaan met de rollator en het openbaar vervoer. Dat had ik toch gezegd.”

“Daar heb ik helemaal geen zin in.”

“Kom op, mam. We gaan eens kijken hoe zo’n rollator werkt.”

Bijna 83 jaar is ze. En daar staat ze dan, met haar nieuwe rollator fier op de bus te wachten.

Het gaat allemaal wat langzamer, maar het is best gemakkelijk: speciale plekken voor rollators en op elk station en elke metrohalte is een lift.

Er is wel een grote uitdaging: “Als je straks in je eentje instapt, moet je een medereiziger vragen de rollator voor je op te tillen.”

“Dat vind ik lastig. Dat weet je!”

Een paar ogenblikken later zegt ze: “Ik weet het niet hoor.”

Het is wennen. Voor ons allebei.

En dan zijn er de mensen die voorzichtig en liefdevol om haar heen bewegen. Een vrouw maant een paar jongens om op te staan: “Hé jongens, even opstaan. Er komt een oude vrouw met een rollator aan.”

Ik wist het al, maar het komt nu echt binnen.

Haar kleindochter heeft geregeld dat ze met ons mee kan lunchen. En zo zitten we ouderwets aan een broodje kroket, hebben we de grootste lol en zie ik haar met aandacht naar haar kleindochter luisteren. Af en toe kijkt ze om zich heen en probeert ze zoveel mogelijk indrukken op te nemen.

Op de terugweg zit ze op haar rollator in een hoekje van de volle tram en blijft ze aandachtig naar buiten kijken.

“Kijk, mam. Hier is de weg naar het Binnengasthuis.” Vanaf het Rokin wijs ik naar de ingang van de straat. In dat voormalige ziekenhuis lag haar man, die ze al 51 jaar mist. Een moment later passeren we de Dam.

“Fijn dat we zo de tijd hadden, Norbert. Wat heb je toch een spontane dochter,” zegt ze als we thuiskomen.

Even later: “Kun je me helpen om een Dal Vrij-abonnement af te sluiten?”

Vanbinnen gniffel ik. Ze is weer onderweg.