MAURI
Wat mag ik hem toch graag. Maurizio. Voor vrienden: Mauri. Hij is de huttenwaard van mijn favoriete berghut: Rifugio Laghi Gemelli, aan dit prachtige meer. Al 45 jaar bemant hij deze hut in de Alpi Orobie in Noord-Italië.
Ik ken hem sinds 2003. Ik zie hem nog staan, wijzend naar de besneeuwde pas waarover we terug naar het dal zouden lopen. Het was vroeg in het seizoen. Bijna alles was nog wit. Een prachtige eerste tocht vanaf deze hut.
En in de jaren daarna kom ik hier minstens één keer per jaar. Eerst met vrienden, later met mijn kinderen. In 2015 namen mijn dochter en ik zelfs mijn moeder mee naar boven. En nu kom ik hier al bijna 10 jaar met cliënten.
Bijna elke keer als ik aankom, ontvangt Mauri me met een grap. Alsof ik nooit ben weggeweest.
Ik kijk er het hele jaar naar uit en wil er eigenlijk zo vaak mogelijk zijn. Niet alleen vanwege de prachtige plek, maar ook vanwege de mensen.
Vroeger lagen hier twee meertjes. De naam Laghi Gemelli verwijst naar twee oorspronkelijke meertjes. Na de voltooiing van de stuwdam in 1932 gingen ze op in een groot stuwmeer.
In een zeer droge zomer komt het oude landschap soms weer tevoorschijn en kun je opnieuw tussen de oorspronkelijke meertjes lopen.
Het is een plek die vooral door de lokale bevolking wordt bezocht.
De laatste jaren ben ik me steeds bewuster geworden van de kleine gemeenschap hierboven. De herder met zijn honderden schapen, die over de groene flanken uitwaaieren. En Tino, de 82-jarige jager, met zijn prachtige baita onder de rook van de rifugio.
“Ik blijf hier. Dit is mijn leven.”
— Mauri
Na het eten loop ik naar de bar buiten en bestel een koffie en een sambuca.
“Hoe lang ga je nog door?” vraag ik als ik in de naderende schemering over de stuwdam en het meer uitkijk. Het is nog helder.
Ik weet dat hij inmiddels de pensioengerechtigde leeftijd is gepasseerd. Zijn broer Massimo is tegenwoordig medebeheerder en werkt in de keuken. Maar ik zie Mauri nog niet zo snel vertrekken.
“Ik blijf hier,” zegt hij. “Dit is mijn leven.”
Ik lach: “Als je Laghi Gemelli zegt, dan zeg je Maurizio. En als je Maurizio zegt, dan zeg je Laghi Gemelli.”
Hij geeft me een hand en trekt me naar zich toe. In zijn blik zie ik dat mijn woorden hem raken. Meer hoeven we niet te zeggen.
Toen ik hem voor de film Tussen hemel en aarde interviewde, vertelde hij ook over de andere kant van dit bestaan. Het leven in een berghut klinkt mooi, maar het is ook zwaar. Zeker de afgelopen jaren, waarin het weer steeds extremer is geworden. Veel regen in mei en juni, hitte in augustus. Het maakt de bezoekersstroom wisselvallig. En goed personeel vinden blijft een crime.
Toch begreep ik uit zijn woorden dat de schoonheid van de natuur, de rust en de hoogte het zware bestaan nog altijd de moeite waard maken. Het is hier zo anders dan beneden. Dat voel ik ook steeds beter.
“Heb je Tino al gesproken?”
“Nog niet.”
Riccardo komt uit de keuken bij ons staan en vertelt over zijn verlangen om een eigen rifugio te bemannen. Later komt ook Alessandra langs. Die middag heeft ze me laten ontvallen dat ze eindelijk met Massimo gaat trouwen.
Het is een rustige avond in de bergen na een heerlijke dag. Nog even. In augustus, als de Milanezen komen, is het hier een gekkenhuis.
Als ik de volgende dag afreken, geeft Mauri me een T-shirt van de rifugio. Hetzelfde shirt dat hij en het personeel dragen.
“Adesso sei uno di noi.”
Nu ben je een van ons.
TERUG NAAR DE BERGEN
Waarom deze plek blijft trekken
Deze zomer had ik misschien wel een van de fijnste zomers in jaren. Geen studie, geen groot project, nauwelijks aan het werk. Veel buiten. Fietsen, zwemmen, schrijven, mensen zien. Zes weken waarin niets hoefde.
En toch bleven de bergen trekken.
Ik vind het nog steeds moeilijk precies te zeggen waarom. Het heeft iets te maken met vergezichten, hoogte, beweging, blauw, water, frisheid. En steeds komt die oude zin weer boven: je eigen grootsheid en nietigheid ervaren.
Deelnemers merken het vaak ook na een aantal dagen. Een deelnemer zei ooit: “Op de aarde kan ik niet altijd voelen dat ik welkom ben, dat ik daar hoor. Maar ergens hier zo tussen hemel en aarde, kan ik dat héél goed voelen.”
Ik geloof dat ik Mauri steeds beter begin te begrijpen.
Als ik dit zo schrijf en terugdenk aan die vroege survivaltochten in de Vogezen, begin jaren negentig, en aan het verlangen naar meer dat daar ontstond, dan vind ik het wonderlijk hoe het leven kan lopen. Dat verlangen leidde eind jaren negentig naar mijn eerste klimcursus in de Zwitserse Alpen, waar ik twee van mijn beste vrienden ontmoette.
Een jaar later nam een van hen ons mee naar zijn thuis in de Italiaanse bergen.
Niet wetende dat het ook voor mij een thuis zou worden.
Wil je reageren op dit verhaal? Ik lees je bericht graag.
Dit verhaal verscheen op in mijn nieuwsbrief.
Meer verhalen over wat mensen raakt, bezighoudt en beweegt en in het dagelijks leven en werk zichtbaar wordt.
Bekijk alle Onderweg ›Ongeveer eens per maand een nieuw verhaal, Natuurlijk Ritme en een selectie uit de agenda. Soms ook iets om verder te lezen, kijken of luisteren.
Onderweg ontvangen ›
