avontuur

Collectie ‘Avontuur’

avon·tuur (niet: a-vontuur) zelfstandig naamwoord • het  • avonturen; avontuurtje; 1236, < Frans aventure < La­tijn adventura [de din­gen die te beurt zul­len val­len]; 1 iets on­ge­woons, on­ver­wachts, zon­der­lings dat iem. over­komt ≈ lotgeval; 2  ris­kan­te on­der­ne­ming; 3 informeel fortuin, geluk; 4 verouderd kans; 5 de for­tuin, als per­so­ni­fi­ca­tie 6 bij uitbreiding ver­hin­de­ren­de oor­zaak; 6 ze­ker kans­spel