Dit is het verhaal van de opkomst en de veroordeling van Sinéad O’Connor. Muziek hielp haar zichzelf te helen en werd vervolgens haar strijdmiddel tegen de krachten die zoveel pijn in haar leven hadden veroorzaakt.
– Klik op de afbeelding voor de trailer (2.45) –
Het openingsshot van de film waarin een mannelijke stem een artiest die symbool staat voor moed en integriteit aankondigt. Sinéad O’Conner – ze is begin twintig – loopt het podium op om een eerbetoon aan Bob Dylan te brengen. Het ene deel van het publiek applaudisseert voor haar. Het andere gedeelte joelt haar uit. Met haar gemillimeterde haar, een kleine introverte glimlach, een rustige blik in haar grote ogen wacht ze tot het stil wordt. Ondertussen zijn turbulente momenten van haar – getraumatiseerde en activistische – leven door de documentairemaker in het gejoel gemonteerd. Hoe ga je om met al dat trauma en onrecht? Het wordt letterlijk en figuurlijk niet stil. Dit is het verhaal van de opkomst en de veroordeling van Sinéad O’Connor.
Sinéad O’Conner groeit op in het strenge, katholieke Ierland met een moeder met psychische trauma’s. Het maakte van haar een moeilijk opvoedbaar kind. Haar moeder liet haar op 8-jarige leeftijd eens twee weken lang in de tuin leven. Luister naar het nummer ‘Troy’. Er was in die tijd geen therapie en ze gebruikte muziek om zichzelf te helen. Ze zegt: “Ik wilde alleen maar schreeuwen.” Muziek om jezelf te helen. Muziek als strijdmiddel om goed te doen.
Wat een ongelofelijk mooie en krachtige vrouw is Sinéad O’Connor. Haar tijd ver, ver vooruit. Een introverte, rustige en soms onzekere vrouw totdat ze begint te zingen. Dan komt er een enorme kracht tevoorschijn. Iemand die door middel van muziek wat rust in haar leven bracht. Om vervolgens muziek te gebruiken om de krachten te bestrijden die direct en indirect zoveel pijn in haar leven hadden veroorzaakt. Ze leert om zichzelf te laten zien in haar muziek. Ze vertelt op directe wijze en indirecte wijze haar pijn. En doordat soms misschien op extreme wijze te doen, wordt ze veroordeeld en verguist. Niet alleen door een deel van het publiek, maar ook door een deel van haar collega’s. Waarom kijken mensen niet wat verder?
Wil je reageren op dit essay? Ik lees je bericht graag.
Dit artikel maakt deel uit van essays en onderzoeken.
Meer verhalen over wat mensen raakt, bezighoudt en beweegt en in het dagelijks leven en werk zichtbaar wordt.
Lees Onderweg ›Ongeveer eens per maand een nieuw verhaal, Natuurlijk Ritme en een selectie uit de agenda. Soms ook iets om verder te lezen, kijken of luisteren.
Onderweg ontvangen ›
Jimmy Carter: Rock & Roll PresidentNavalny
Scroll naar bovenzijde