BLOG | NORBERT KOOPEN

BAITA

Klik op de pijltje aan de linker- of rechterkant van de afbeelding en zie de ontmoetingen door de jaren heen

20 juli 2025 – Leestijd 2 minuten

Ik ben de onweersbui net voor en ik loop het kleine overdekte terras van de ‘Baita’ op. Niet alleen ik schuil daar.

“Ti ricordi di me?”, zegt een van de mannen als ik wil gaan zitten.

Ik herken hem. Germano! Een echte Italiaan! Luid, veel gebaren, grappig en erg zorgzaam. Hij was hier op mijn eerste reis met cliënten. Ik begin te lachen en geef hem een knuffel. Het is meteen als vanouds.

“Opa’s, oma’s, vaders, moeders en (klein)kinderen die op deze plek als gezin of vriendengroep ook ‘vakantie houden’. De kunst voor hen is ook om de gasten zoveel mogelijk in de watten te leggen. Als je weggaat betaal je wat je het waard vindt.”

Als ik hem loslaat, springt mijn hart open. Uit de keuken komt Paolo aangesneld. Hij weet blijkbaar dat ik eraan kom. Ik zie dat hij ook blij is om mij te zien. We hebben een lang verleden. Hij was hier samen met zijn vrouw bij mijn eerste bezoek met vrienden, later kwam ik hem op mijn eerste reis met cliënten tegen en een aantal jaar geleden liep ik hem in de afdaling tegen het lijf. “Olandesi?”, riep hij meteen.

In the middle of nowhere een ontmoeting met een ‘bekende’. We praten even. Ik vraag hem – omdat hij met vrienden was – naar zijn vrouw. Ze was slecht ter been. Ze kon de wandeling naar de hut niet meer maken. Hij op zijn 82ste nog wel.

Ook nu is hij er weer! Ik kijk hem aan. “È bello vederti”, zeg ik tegen hem met een grijns. En ik geef hem een knuffel. “Va bene!”, vraag ik. ”Si, si”, en hij knikt rustig. “Come sta tua moglie?” en ik vraag naar zijn vrouw.

Ik zie zijn blik verzachten. Een sluier van verdriet maakt zich van hem meester. Hij maakt een slapend gebaar: “E morto. Se n’è andata l’anno scorso.” Taal en cultuur verdwijnen als ik het verdriet van zijn vrouw die vorig jaar overleed voel. Ik zoek naar woorden om mijn medeleven te betuigen: “Mi dispiace”. Ik grijp hem bij zijn arm. Hij zegt iets, maar ik begrijp het niet. En ik geef hem weer een knuffel.

Ik ben bij de ‘Baita’. Het is een kleine rifugio. Deze is niet is aangesloten bij de landelijke CAI, maar onderdeel van de lokale CAI. Gedurende het klimseizoen bemannen vrijwilligers deze hut. Elke maandag komt er een nieuwe groep die een week blijft om hikers van drank en eten te voorzien. Als je wilt, kun je overnachten op een fantastische slaapplek.

Het is een wonderlijke plek gelegen aan een fijn meertje met een prachtig uitzicht. Als je goed kijkt zie je het Iseomeer liggen. Ik zag er de Melkweg in volle glorie en ontmoette daar prachtige mensen: Marco, Concetta, Demis, Irene, Alethes, Valentina, …

Opa’s, oma’s, vaders, moeders en (klein)kinderen die op deze plek als gezin of vriendengroep ook ‘vakantie’ houden. De kunst voor hen is ook om de gasten zoveel mogelijk in de watten te leggen. Als je weggaat betaal je wat je het waard vindt.

Als ik het met een andere wandelaar bespreek – die vaak in de bergen is en meer dan 50 4.000’ers op zijn naam heeft – , zegt hij: “Questa è casa”.

Paolo is nu 85 en heeft nog een flink aantal jaar te gaan. “A la prossima volta”, zeg ik als we gaan en geef hem een knuffel.

Zoveel liefde!

Het maakt dat mijn cliënten en ik me hier zo thuis voelen.

E per i miei amici e lettori italiani

Sto appena sfuggendo al temporale e salgo sulla piccola terrazza coperta della “Baita”. Non sono l’unico a cercare riparo.

“Ti ricordi di me?”, dice uno degli uomini quando mi siedo.

Lo riconosco. Germano! Un vero italiano! Rumoroso, gesticolante, divertente e molto premuroso. Era qui durante il mio primo viaggio con i clienti. Scoppio a ridere e lo abbraccio. È subito come ai vecchi tempi.

“Nonni, genitori, figli e nipoti che trascorrono qui le vacanze insieme, come famiglia o gruppo di amici. L’arte, per loro, è coccolare gli ospiti il più possibile. Quando vai via, paghi quanto pensi che valga.”

Quando lo lascio, il mio cuore si apre. Dalla cucina arriva di corsa Paolo. A quanto pare, sapeva che stavo arrivando. Vedo che anche lui è felice di vedermi. Abbiamo una lunga storia alle spalle. Era qui con sua moglie durante la mia prima visita con amici, poi l’ho incontrato di nuovo nel mio primo viaggio con clienti, e qualche anno fa ci siamo incrociati durante la discesa. “Olandesi?”, mi gridò subito.

In the middle of nowhere, un incontro con un volto conosciuto. Parliamo un po’. Gli chiedo – perché era con amici – di sua moglie. Aveva difficoltà a camminare. Non riusciva più a fare la salita fino alla baita. Lui, invece, a 82 anni ancora sì.

Anche ora è qui! Lo guardo. “È bello vederti”, gli dico con un sorriso. E lo abbraccio. “Va bene?”, gli chiedo. “Sì, sì”, annuisce con calma. “Come sta tua moglie?”, gli domando.

Vedo il suo sguardo addolcirsi. Un velo di tristezza lo avvolge. Fa il gesto del sonno: “È morta. Se n’è andata l’anno scorso.” Lingua e cultura svaniscono quando sento il dolore per la perdita di sua moglie. Cerco le parole per esprimere la mia vicinanza: “Mi dispiace”. Lo prendo per il braccio. Dice qualcosa, ma non capisco. E lo abbraccio di nuovo.

Sono alla Baita. È una piccola rifugio. Non fa parte della CAI nazionale, ma è gestita dalla sezione locale del CAI. Durante la stagione alpina, i volontari si alternano ogni settimana per offrire cibo e bevande agli escursionisti. Se vuoi, puoi dormire lì: un posto incredibile per passare la notte.

È un luogo straordinario, situato accanto a un piccolo lago con una vista mozzafiato. Se guardi bene, puoi vedere il Lago d’Iseo. Qui ho visto la Via Lattea in tutto il suo splendore e ho incontrato persone meravigliose: Marco, Concetta, Demis, Irene, Alethes, Valentina…

Nonni, genitori, figli e nipoti che trascorrono qui le vacanze insieme, come famiglia o gruppo di amici. L’arte, per loro, è coccolare gli ospiti il più possibile. Quando vai via, paghi quanto pensi che valga.

Quando ne parlo con un altro escursionista – che va spesso in montagna e ha scalato più di 50 quattromila – mi dice: “Questa è casa”.

Paolo ora ha 85 anni e ha ancora diversi anni davanti a sé. “Alla prossima volta”, gli dico mentre ci salutiamo, e lo abbraccio.

Tanto amore!

È questo che fa sentire me e i miei clienti così a casa qui.