Berichten

My Octopus Teacher

My octupus teacher

Craig Foster pakt – als hij kampt met een burn-out – zijn oude hobby op. Hij duikt zonder wetsuit en met slechts een snorkel, flippers en een muts - die hem moet beschermen tegen het 9 graden koude water – naar het prachtige onderwaterbos vlak voor de Zuid- Afrikaanse kust. Deze Zuid-Afrikaanse filmmaker en freediver zwerft weer in het kelpwoud – een onderwaterbos met metershoge, deinende bomen en tal van kleurrijke vissen, glinsterende schelpdieren en hongerige haaien - op zoek naar de dieren van zijn jeugd. Langzaam wordt hij in de ontmoeting met de schoonheid en de stilte van de natuur rustiger en ontdekt zichzelf weer. Maar dat is slechts het begin van deze prachtige documentaire. Hij ontdekt een magische en sprookjesachtige plek binnen dat bijzondere bos. Het is de plek waar hij verliefd zal worden op een octopus. Het is een bijzonder en wonderlijk verhaal we ons met de natuur kunnen verbinden.
Douglas Tompkins - Wild Legacy

Douglas Tompkins – Wild Legacy

In maart 2017 werd ruim 400.000 hectare privé land – een stuk land net zo groot als Zwitserland – gedoneerd aan Chili om nationale parken te creëren. Het is de grootste donatie van privé land aan een regering ooit. De donatie bevat ongerepte regenwouden, bergketens, fjorden en talrijke bijzondere diersoorten. De donatie werd gedaan door de 'Tompkins Conservation' in de persoon van Kristine McDivitt Tompkins, die daarmee een grote stap nam in de idealen van haar overleden man Douglas Tompkins (1943-2015). Wie was deze miljardair? En wat bewoog hem om dit samen met zijn vrouw Kristine te doen? Wat maakte dat hij een groot voorbeeld werd voor surfers, kajakkers, hikers, bergbeklimmers, ondernemers en natuurbeschermers?
Maiden

Maiden

Ik bewonder mensen die iets doen voor het groter of het hogere. Die onrecht of ongelijkheid zien, weten dat er - op een diep en fundamenteel niveau - iets niet klopt, in actie komen en vervolgens alles op alles zetten om dat te veranderen. Het raakt me elke keer weer. Ook deze documentaire van Tracy Edwards die de (zeil)wereld eind jaren 80 op zijn kop zette en de achtergestelde positie van vrouwen aan de kaak stelde. Ze wil met een vrouwenteam deelnemen aan de zwaarste zeilrace ter wereld deelnemen en bewerkstelligt vervolgens haast het onmogelijke. Over zeilen, doorzettingsvermogen, ongelijkheid, inclusie, teamontwikkeling en (vrouwelijk) leiderschap. Een voorbeeld voor ons allen.

Natuur en persoonlijk leiderschap

Wat gebeurt er als je offline gaat en met een matje, slaapzak, hangmat, een zeiltje en met 10 dagen eten op je schouders, in je eentje gaat zwerven in de Franse bossen? Geen mobiele telefoon, geen GPS, geen boek, geen muziek en geen afleiding. Alleen je rugzak, de natuur en de beweging van het wandelen. Wat zou er met mijn fysieke en geestelijke gesteldheid gebeuren? Dat was de vraag die me bezighield. Het was een wonderlijke en prachtige ervaring die ik nu in mijn dagelijks leven integreer en die ik iedereen gun. Nu enkel weken later begin ik pas te beseffen dat ik iets fundamenteels meemaakte en dat het iets duurzaams met me heeft gedaan.

10 dagen wandelen, hiken en offline in de Franse bossen

Wat gebeurt er als je offline gaat en met een matje, slaapzak, hangmat, een zeiltje en voor 10 dagen eten op je schouders, in je eentje gaat zwerven in de Franse bossen? Geen mobiele telefoon, geen GPS, geen boek, geen muziek en geen afleiding. Alleen je rugzak, de natuur en de beweging van het wandelen. Wat zou er met mijn fysieke en geestelijke gesteldheid gebeuren? Dat was de vraag die me bezighield. Het was een wonderlijke en prachtige ervaring die ik in mijn dagelijks leven wil integreren en die ik iedereen gun.

Overeenkomsten tussen op avontuur gaan en persoonlijk leiderschap

Wat gebeurt er als je offline gaat en met een matje, slaapzak, hangmat, een zeiltje en met 10 dagen eten op je schouders, in je eentje gaat zwerven in de Franse bossen? Geen mobiele telefoon, geen GPS, geen boek, geen muziek en geen afleiding. Alleen je rugzak, de natuur en de beweging van het wandelen. Wat zou er met mijn fysieke en geestelijke gesteldheid gebeuren? Dat was de vraag die me bezighield. Het was een wonderlijke en prachtige ervaring die ik nu in mijn dagelijks leven integreer en die ik iedereen gun.
The Doorstep-mile

The doorstepmile

Grote avonturiers, mensen die oceanen over roeien, met een sleetje naar de noordpool reizen of over de hele wereld fietsen, hebben een naam voor het onbehagelijke gevoel wat ze in de voorbereiding vlak voor hun avontuur ondervinden. Het is die eerste stap die zoveel angst inboezemt en spanning oplevert. Ik ken het gevoel ook zo goed van mijn eigen avonturen. Ze noemen die eerste stap weleens: ‘The Doorstep-mile’. Het is vaak de langste en moeilijkste stap van je avontuur. Als je eenmaal onderweg bent, valt dat gevoel – hoe zwaar de omstandigheden ook zijn – weg. Je hebt dan het vertrouwde achter je gelaten en je dealt met wat je tegenkomt in de beweging van je avontuur. 
De belangrijke plaatsen - terug naar de natuur

De belangrijke plaatsen

Er is een gevleugelde uitspraak in mijn vriendenkring. Als één van ons het moeilijk heeft, als de spanning te groot lijkt te worden, als verdriet je bij de keel grijpt, je je futloos voelt of je in een beweging zit waar je niet uit lijkt te komen, dan spreekt één van ons altijd de magische woorden: "Het is tijd om buiten te spelen." Op dat moment worden avonturen geboren. We vliegen een berg op, lopen midden in de nacht van Scheveningen naar Zandvoort, bevinden ons plotseling met paar ijsbijlen op een bevroren waterval, kanoën op de Spey River in Schotland of lopen een paar dagen door de sneeuw in de Zweedse bossen en kamperen langs bevroren meren. Het maakt ons rustig en brengt ons bij onszelf. Die herinneringen kwamen boven toen ik deze prachtige korte film zag waar vader en zoon langs de Colorado-rivier opnieuw verbinding met elkaar zoeken. Prachtige storytelling, mooie shots, heerlijk gemonteerd, fijne muziek en wijze woorden in een aangename voice-over. 
dankbaarheid - verborgen verlangen - persoonlijk leiderschap

Dankbaarheid en (verborgen) verlangens

Vanuit verschillende kanten werd me de afgelopen maanden gewezen op het begrip dankbaarheid en het feit dat we daar zo weinig bij stilstaan. Dat we ons te veel laten opjagen door onze omgeving en de (prestatie)maatschappij. We zitten op een rijdende trein en springen er nauwelijks vanaf om te kijken wat we allemaal hebben.