BLOG | NORBERT KOOPEN

SYNCHROON

12 oktober 2025 – Leestijd 2 minuten

“Ik vind het doodeng!”

“Wat vind je eng?”, vraag ik.

“Dat we niet weten wat we gaan doen.”

“Zie je dat je mij gelijk als onveilig ziet?”

“Ze is ontroert. De vertaling die bij deze emotie hoort, is dat als je iets krijgt – vertrouwen – waar je – onbewust – altijd naar hebt verlangt, je dat plotseling toevalt, je meestal diepe ontroering ervaart. Het raakt het gemis.”

We hebben een aantal sessies gehad. Ze zat gevangen in een stevig irreëel beeld van zichzelf. En ze wilde met kracht daaraan voldoen. En nu ligt ze met een burn-out uitgeteld op de vloer. Ze ging zwaar over haar eigen grens om iets te doen waaraan ze nooit kon voldoen.

In de afgelopen maanden werkten we aan grensbesef. Hoe ziet die – onzichtbare – grens eruit? In jezelf, maar ook in het contact tussen haar en mij. Wat kun je zeggen en wat niet? Hoe ga je om met een – dreigende – afwijzing, boosheid, angst et cetera? En hoe kun je jezelf reguleren door je lichaam te gebruiken? En op welke manier reageer ik als die kwetsbare grens wordt geschonden?

“Dat dit mogelijk is”, zegt ze steeds vol verbazing.

In dat bewustzijn realiseert zij zich dat ze de wereld als onbetrouwbaar ervaart. En de beweging die ze daarin maakt, is dat als zij iets onveiligs voelt meteen in haar hoofd schiet en uit contact gaat.

De basis van deze beweging wordt vaak in de eerste jaren van het leven gelegd door een gebrek aan warmte en aandacht. Het enige wat ze als baby naast huilen kon doen als het onveilig was is zich afsluiten van de pijn om vervolgens in haar hoofd te schieten.

Nu onderzoekt ze hoe ze met die wereld kan omgaan, zitten we tegenover elkaar en ervaart ze weer die spanning.

“Het was de afgelopen ontmoetingen steeds spannend. Je vond dat ik af en toe over je grens ging. En elke keer als we dan iets over onze binnenwereld vertelden, was er dat vertrouwen. Zie je dat dat er nu ook is?”, en ik steek mijn hand uit.

Ze is ontroert. De vertaling die bij deze emotie hoort, is dat als je iets krijgt – vertrouwen – waar je – onbewust – altijd naar hebt verlangt, je dat plotseling toevalt, je meestal diepe ontroering ervaart. Het raakt het gemis.

En ze grijpt heel voorzichtig mijn hand. Ik aai zachtjes met mijn duim over haar hand. Na een tijdje zegt ze: “Ik voel een deken van rust om me heen en mijn hart gaat enorm tekeer.”

“Zie je hoe je lichaam dient te wennen? Je lichaam maakt zich met die snelle hartslag klaar om te vechten of te vluchten. Maar je gevoel en je gedachten vertellen iets anders. Ze zijn niet synchroon. De lerende beweging is dat je lichaam meer veiligheid dient te ervaren.”

Ik adviseer vervolgens in geval van een conflict met haar partner om even uit de woorden te blijven en elkaar even vast te houden. In die warme aanraking kalmeert het systeem.

De volgende dag mailt ze: “Het voelde als thuiskomen in mijzelf.”