BLOG | NORBERT KOOPEN

AFFECT

– Klik op de afbeelding voor de trailer (2.13) –

18 januari 2026 – Leestijd 2 minuten

“Ook een Jeff Buckley connaisseur”, zegt hij terwijl we bijna moederziel alleen bij de première van de documentaire ‘It’s Never Over, Jeff Buckley’ zitten.

“Soms voltooit het systeem dan iets wat ooit het niet af kon maken. De adem zakt en wordt dieper. Gewoon aanwezig in de natuurlijke staat.”

Ik zeg dat ik Buckley ken, maar dat ik vooral door de lovende recensie in ‘De Docupdate’ werd getriggerd.

“En jij?”

“Ik zag hem in ’95 of ’96 in Nighttown”, zegt hij.

Bofkont denk ik tijdens de film als ik zie waartoe hij in staat is.

Er gebeurt daar in die zaal ook iets merkwaardigs.

Vanaf het eerste ogenblik – als ik de vrouwen over Buckley hoor praten en zijn muziek hoor –, komen er tranen. Zacht. Rustig. Geen drama. Geen overspoeling. Gewoon een dunne stroom van tranen. Met af en toe een pauze blijft dit gevoel gedurende deze prachtige documentaire aanwezig.

Met mijn cognitieve vermogen wil ik er betekenis aan geven. Wat wordt er gezegd? Welk woord raakt me? Welk beeld in mij licht op? Maar er komt niets. Er is geen herinnering of een verhaal.

Alleen zachte ontroering.

Alleen het lichaam dat blijkbaar iets weet.

De dag erna gaat mijn brein weer werken als ik zijn album Grace luister, interviews met hem lees en naar verschillende optredens kijk. Zijn geschiedenis vertoont veel raakvlakken met de mijne: de afwezigheid van een vader, de zorg voor een moeder en het gemis wat daaruit voortvloeit. Het is een logische cognitieve beweging die waarschijnlijk waarheid in zich heeft.

Het is echter geen verklaring voor wat er in de zaal gebeurde.

Ook als dat trager is.

Dit voelde niet als emotie met een verhaal. Het is primitiever: een vroeg lichaamsspoor. Affect! Een lichaam dat buiten het bewuste reageert op sfeer in plaats van een herinnering.

Soms voltooit het systeem dan iets wat ooit het niet af kon maken. De adem zakt en wordt dieper. Gewoon aanwezig in de natuurlijke staat.

Wat ik lastig vind, is dat ik dit soort processen bij anderen vrij eenvoudig kan begeleiden, maar zodra het over mijzelf gaat, is de eerste impuls toch telkens weer om er betekenis aan te geven.

En als ik dan even rust dan weet ik het weer.