BLOG | NORBERT KOOPEN

AANRAKEN

27 februari 2025 – Leestijd 2 minuten

“Stop daar maar bij het bord”, roep ik naar een deelnemer van mijn wandeling. De zon schijnt en ik voel de energie stromen. Het ene na het andere idee komt naar boven. Met de toenemende energie heb ik nog meer zin om met al die nieuwe ideeën aan de slag te gaan. Mijn handen jeuken. Ik weet dat het straks allemaal vanzelf gaat als er nog meer licht is.

“En terwijl ik het zo zeg pak ik heel voorzichtig haar handen vast. Ze zijn koud. En als zijn mijn warme handen voelt dan voelt ze niet alleen mijn warmte. Ze voelt ook hoe ze in al haar kwetsbaarheid wordt aangeraakt. De tranen stromen over haar wangen.”

Ik wil de groep deze energie en de bijhorende gedachten en gevoelens in een visualisatie laten ervaren. En de eerste stap is om ze bewust te maken van dat wat er in ze gebeurt. Ik vraag of de deelnemers in de zon willen gaan staan, hun ogen willen sluiten en neem ze mee op avontuur.

We lopen in stilte daarna verder. En als we een half uur later stoppen, vraag ik of iemand iets wil delen. Waarop hebben zij in het wandelen en de warme zon zicht gekregen?

“Het klinkt misschien klein”, zegt ze, “maar ik vind het moeilijk om in het licht te staan. Iedereen kan me zien. Ik voel me zo naakt en kwetsbaar.”

Ik hoor de emotie in haar stem en zie de schrik in haar ogen.

“Ik zag het”, zeg ik. “Je had daarnet je hoofd niet in de zon.” Ook nu houdt ze haar hoofd angstvallig in de schaduw.

“Kom eens”, zeg ik. En voorzichtig draai ik haar met haar gezicht in de zon.

“Ik vind het lastig.”

“Ik weet het.” En ik vervolg: “Sluit je ogen maar even.”

En daar staat ze dan half met haar gezicht in de zon. Er welt een traan op in haar ooghoek die langzaam over haar wang naar beneden glijdt.

“Weet je”, zeg ik. “Als je je niet laat zien dan kan ik je ook niet aanraken. Dan ben je verborgen achter een masker van vriendelijk lachen en aanpassen. Maar als je dit zo vertelt. En ik en de anderen luisteren naar je. Dan voelen we je emotie en dan zien we je tranen.”

En terwijl ik het zo zeg pak ik heel voorzichtig haar handen vast. Ze zijn koud. En als zijn mijn warme handen voelt dan voelt ze niet alleen mijn warmte. Ze voelt ook hoe ze in al haar kwetsbaarheid wordt aangeraakt. De tranen stromen over haar wangen.

“Adem maar diep in en rustig uit. Voel hoe het is om werkelijk gezien te worden in de vroege lentezon.”

Ik wil dat ze deze kleine helende ervaring helemaal omarmt. Dat ze de komende maanden dit meer gaat doen. Misschien wil deze grote beweging wel nu door haar heen geboren worden?

Ze opent haar ogen. Kijkt me aan. En dan weer langs me heen. Om vervolgens weer mijn ogen op te zoeken. En zo voelt zij zich langzaam steeds meer gezien. Ook de anderen kijken haar liefdevol aan.

Ik stap op haar af en en vraag aan haar of ik een knuffel mag geven.

Ze knikt.

Als ik haar omarm, voel ik dat haar lichaam door het huilen gaat schokken. En langzaam voel ik ook dat ze zich iets meer wortelt.

Werkelijk betekenis vinden gaat niet over daar. Maar over hier en nu. Hoe meer je jezelf kunt laten zien des te meer betekenis ervaar je. In de ogen van de ander word je werkelijk gezien en ervaar je wie je ten diepste bent.

“Zo goed voor nu?”

Ze knikt.

“Weet je waarom maart zo’n prachtige maand is …

Ook een keer?

OVERZICHT VAN ALLE BLOGS

Een versie van dit blog verscheen op 27 februari 2025 op LinkedIn, Instagram en Threads. Alle blogs kun je terugvinden op deze overzichtspagina.

Als je dit blog wil delen

WERKEN VERSUS WERKING

– Over vertrekken en aantrekken –

Je zou werken als volgt kunnen omschrijven: met veel energie een bepaald doel proberen te bereiken. Het is een voorwaartse beweging met vaak een positief resultaat. Je hebt tegenover werken het begrip werking en daar hoort een aantrekkende beweging bij. Je presenteert jezelf op een authentieke manier aan de wereld en daardoor komen mensen naar jou toe. Het doel en het betekenisvolle ontvouwt zich in het moment waarbij je interne kompas steeds de richting aangeeft. En kijk dan eens hoe het betekenisvolle pad zich onder je voeten ontvouwt. Je komt daarmee op plaatsen en situaties die je niet voor mogelijk houdt.

Een aantal dagen later stuur ik haar de blog met de mededeling dat ik iets over onze ontmoeting heb geschreven. En dat dit wellicht niet alleen voor haar een extra ankerpunt is, maar ook een voorbeeld voor anderen kan zijn. En tot slot vraag ik haar of ik het anoniem mag publiceren. Ze antwoordt ze met ja.

Maar ze voegt er nog iets veel mooiers aan toe. “Ik wilde je al schrijven”, hoor ik in een voicebericht: “Ik wilde schrijven hoe de dag na onze ontmoeting verder is gelopen. Er vloeiden wat tranen. En ik zeg altijd dat de tranen de ziel reinigen. In de middag na de wandeling voelde ik me ontspannen. Lichter ook. En ik heb die middag twee uur op mijn balkon in de zon gezeten.”

Ze vervolgt: “En het aparte is dat ik in de dagen daarna op mijn werk van meerdere mensen en ook vanuit onverwachte hoek de mooiste dingen hoorde:

‘Nou wat moeten we zonder jou.’,

‘Je bent goud waard.’ en ‘Wat geweldig is het toch.’

In een groot deel van mijn leven was ik op zoek naar die complimenten. En ik deed heel erg mijn best. En dan kwam er niets. En dan voelde ik me ondergewaardeerd. Sinds ik het laatste jaar in mijn nieuwe baan daar niet meer zo mee bezig ben, komt het steeds meer naar me toe.”

Werking denk ik bij mezelf. Wat is dat toch een cadeau.